The Only Hope For Me Is You/Part 20

[FRANK]
Leżałem na łóżku. Wszystko mnie bolało. Byłem cały zmasakrowany- i fizycznie, i psychicznie. Co prawda, mogłem teraz uciec, bo Max mnie nie pilnował, ale nie miałem nawet siły by unieść dłoń do góry. Drzwi do sypialni otworzyły się a do pomieszczenia wpadł Max z pudełkiem jakiś tabletek i whiskey. Usiadł obok mnie na łóżku.
-Chcesz się napić?- zapytał.
-Nie...- wyszeptałem. Nawet mojego głosu nie było stać na nic więcej niż na ciężki szept.
-To może chcesz trochę tabletek?
-Nie.
-Dobra, więcej dla mnie. Nie wiesz, co tracisz.
Wziął do ust pierwszą tabletkę i popił ją sporym łykiem alkoholu. Kolejna tabletka. Kolejny łyk alkoholu. W sumie połknął chyba z dziesięć tych tabletek. Wstał z łóżka i chwiejnym krokiem ruszył w stronę szafy. Wyjął z niej jakiś pistolet i wycelował we mnie. O kurwa.
Max przyłożył sobie pistolet do głowy. Już miał nacisnąć spust, ale upadł. Najzwyczajniej w świecie upadł. Zgon na moich oczach. Świetnie. Podszedłem do niego i przyłożyłem rękę do jego żyły na nadgarstku. Jakiś tam znikomy puls jest. Cholera jasna.
Ubrałem spodnie i zbiegłem na dół po schodach. Dzwonić po kogoś czy uciekać? Wiem! Zadzwonię do Gerarda! Pobiegłem do kuchni. Gdzieś tu musi być schowany mój telefon... Otworzyłem każdą szafkę. W ostatniej, którą otworzyłem znajdowało się małe pudełko. Idealne na telefon. Otworzyłem je. Sukces. Znalazłem mój telefon!
Wybrałem numer do Gerarda. Pierwszy sygnał. Drugi. Trzeci. Cholera odbierz, Gee. Czwarty. Odebrał.
-Halo?- usłyszałem zmęczony głos Gerarda. Widocznie go obudziłem. Spojrzałem na zegarek w kuchni. Okej, dopiero 21, a Gerard już postanowił iść spać?
-Gerard! Przepraszam, że cię obudziłem.
-Frank?- zapytał z lekkim zaskoczeniem.- To naprawdę ty?
-Nie. Niedźwiadek.- odpowiedziałem.- Weź tu po mnie przyjedź, porywacz się chyba zaćpał na śmierć, jestem w tym przeklętym domu, zgwałcony, pobity i uwięziony!
-CO?!
-No to! Błagam, przyjedź! Zabierz mnie do domu!- łkałem.
-Dobrze, już jadę. Gdzie to jest?
-Gdzieś na obrzeżach New Jersey. Totalne pustkowie. Tylko jeden dom tu stoi.
-Dobra, moment. Zgarnę tylko twoją mamę, moją i jej znajomego policjanta, tylko nigdzie się nie ruszaj. Zachowaj spokój.
-Okej, okej. Tylko się pospiesz. Błagam.
-Spokojnie, Frankie.
Rozłączył się.
Usiadłem skulony w kuchni na podłodze.
***
Po dwudziestu minutach usłyszałem huk. Skoczyłem na równe nogi i ujrzałem, że drzwi wejściowe zostały wyważone, a do środka wszedł facet z bronią. Wystraszony uniosłem ręce do góry. Za tym facetem wszedł Gerard.
-Frankie!- krzyknął i podbiegł do mnie.
Przytulił mnie do siebie.
-Au!- syknąłem.
Rozpłakał się. Również się popłakałem. Objąłem go ramionami w torsie.
-Nie płacz, Gerard.- wyszeptałem.
-Jak mam nie płakać, skoro ktoś cię zranił?- wyszeptał przez łzy.
-To nic takiego... Ucierpiała najbardziej na tym moja psychika... Ale kto by się tam przejmował głupim Frankiem Iero...
-Ja.- powiedział.
Uniósł palcem moją brodę do góry i lekko mnie pocałował. O tak, brakowało mi tego... Oderwał się ode mnie i spojrzał na moją klatkę piersiową całą w ranach. Potem przeniósł wzrok na posiniaczone ręce i jeszcze bardziej się rozpłakał. Mocno się do niego przytuliłem, a on odwzajemnił uścisk.
Po chwili po schodach zszedł policjant prowadzący Max'a. Tak, niech go zamkną w pierdlu.
-Chodź, Frankie. Pojedziesz do domu.- szepnął Gerard.
Wziął mnie na ręce. Oplotłem rękami jego szyję, a nogami w pasie. Wyszliśmy z domu. Podeszliśmy do czarnego auta, chyba mamy Gerarda. Z samochodu wyszły dwie kobiety. Moja mama i pani Way. Gerard odstawił mnie na ziemię. Zrobiło mi się zimno. No tak. Prawie połowa listopada, a ja paraduję bez koszulki.
-Frank!- krzyknęła do mnie moja mama i podbiegła do mnie.
Przytuliła mnie bardzo mocno, na co zareagowało moje obolałe ciało. Oderwała się ode mnie.
-Wejdź do samochodu, bo się przeziębisz.- powiedziała.
Gerard otworzył mi drzwi. Wszedłem do samochodu, a Gerard za mną. Usiedliśmy koło siebie.
-Chodź na kolana.- powiedział.
Wgramoliłem się na niego i mocno się do niego przytuliłem. Gerard objął mnie swoimi ramionami.
-Opowiesz mi, jak to się stało, że cię porwali?- zapytał.
-No więc. Koncert. Szedłem do sklepu, gdy nagle ktoś mnie złapał ramionami i wciągnął do jakieś ślepej uliczki. Okazało się, że to Jason...
-Wiedziałem!
-Nie przerywaj mi... Do tego doszedł jeszcze Simon i mnie zlali. Potem Jason mi przyłożył czymś nasączoną chusteczkę i zasnąłem. Obudziłem się w bagażniku. Wyciągnęli mnie z niego i weszliśmy do tego domu. Okazało się, że jestem zapłatą za towar, a potem już się chyba domyślasz, co się działo...- powiedziałem.
-Yhhh, ważne, że już cię znaleźliśmy i jesteś w jednym kawałku.- powiedział Gerard.- Kocham cię, Frankie.
-Ja ciebie też, Gee.
Gerard mnie pocałował.
Do samochodu weszła moja mama i mama Gerarda. Pojechaliśmy do domu.
________________________________________________________________________________
Może będę pisać opowiadanie jednoczęściowe. Z Mikey'em, jednorożcami i marihuaną, bądź LSD (jeszcze sobie muszę to poukładać w głowie) w roli głównej xD ~~propozycja podrzucona przez kolegę, jak się wam podoba takie coś to piszcie komentarze xD
W ogóle piszcie komentarze, bo lubię je czytać. Aż mi się miło na serduszku robi :D Lubię was xD
xoxo.
Nancy :)