Never Let Them Take The Light Behind Your Eyes ~~ Rozdział II

[Frank]
Otworzyłem drzwi do domu. Znajdowałem się w niedużym korytarzu, w którym dominowały jasne kolory. Na ścianie widniało duże lustro i odsuwana szafa. W całym domu panowała cisza. Czyżby nikogo nie było? Przecież już jest po piętnastej, albo i przed szesnastą. Rodzice już skończyli pracę. Zdjąłem moje czerwone trampki i rzuciłem plecak w kąt przedpokoju. Zajrzałem do salonu. Pusto. W kuchni również nikogo nie było. To samo zastałem również w pracowni rodziców. Udałem się powoli na piętro. Otworzyłem drzwi do sypialni moich rodziców. Leżeli na łóżku. Mama była wtulona w tatę i cicho łkała. Co się stało? Stałem w drzwiach i patrzyłem na nich. Nie zauważyli mnie. Mama rzadko płakała, więc jaki musiał być teraz powód? Z tego co widzę musiał być naprawdę duży. Podszedłem cicho do łóżka i położyłem się obok matki. Przytuliłem się do niej.
-Mamo, co się stało?- szepnąłem.
Lekko drgnęła. Rodzice unieśli się do siadu, ja również. Spojrzałem na twarze obojga rodziców. Mieli popuchnięte oczy i twarze mokre od łez.
-Co się stało?- powtórzyłem.
-Powiedz mu, przecież musi wiedzieć.- powiedział cicho tata.
-Widzisz kochanie...- zaczęła, powstrzymując się od płaczu.- W tym roku nie pojedziemy do Włoch, w przyszłym roku też.
-Co? Jak to? Czemu?- zszokowany wpatrywałem się w rodziców.
Matka spuściła wzrok.
-Babcia nie żyje.- wybuchła płaczem.- Dwie godziny temu zmarła na zawał.
-Nie. To niemożliwe.- załkałem.
-Niestety.- szepnęła.
Nie wytrzymałem i wybuchłem płaczem. Rzuciłem się ramiona mamy. Jak to możliwe? Boże, dlaczego postanowiłeś wziąć do siebie babcię? Tą uczynną, dobrą dla każdego istotę? Przecież to nie może być prawda. Nie mogę w to uwierzyć. To wszystko to jakiś cholerny zły sen. Całe życie się pierdoli w ciągu jednej godziny. Najpierw opuszcza mnie przyjaciel, na szczęście nie na zawsze, a teraz babcia. Gdzie ja w życiu popełniłem błąd, że teraz wszystko się sypie? Wstałem z łóżka i pobiegłem do swojego pokoju. Całym moim ciałem przechodziły dreszcze bólu i rozpaczy. Rzuciłem się na ciemne łóżko i wtuliłem głowę w poduszkę. Proszę, niech ktoś przyjdzie mi powiedzieć, że to zły sen i zaraz się obudzę i wszystko wróci do normy. Ja nie chcę tak. Ja się tak nie bawię. Po moich policzkach płynęły strumieniami łzy. Koniec z rozmowami z babcią. Koniec wyjazdów do Włoch. Koniec przytulania, kiedy jest mi źle. Koniec z wszystkim, co się z nią wiązało. Jest mi bardzo źle. W ręce miętosiłem materiał czarnej kołdry. W końcu usiadłem i zdjąłem z siebie czerwoną bluzę i rzuciłem ją gdzieś w kąt pokoju. Wstałem z łóżka i otworzyłem okno, ponieważ w pokoju było strasznie duszno. Położyłem się, pogrążony w gorzkim płaczu, na łóżko. Z tego wszystkiego głowa mnie rozbolała. Usłyszałem ciche zamykanie drzwi od mojego pokoju.
-Frankie, jutro wylatujemy do Europy na pogrzeb.- powiedział tata.
-Dobrze.- odpowiedziałem stłumionym przez poduszkę głosem.
Tata usiadł na łóżku i zaczął mnie delikatnie gładzić po moich długich włosach.
-W życiu tracimy wiele osób. Nie martw się. Wszystko się ułoży.- szeptał.- Babcia była dobrą kobietą, ale niestety na każdego z nas kiedyś przyjdzie pora. Na nią niestety czas śmierci przyszedł dzisiaj. Pamiętaj, że ona na zawsze pozostanie w twoim sercu.
-Pamiętam.- jęknąłem.
Wstał z łóżka i wyszedł z pokoju. Lekko domknął drzwi. Zostałem sam na sam z swoimi uporczywymi myślami. Eh, gdyby mógł być tu teraz Andrew... On na pewno by mnie pocieszył.
***
Nawet nie wiem, kiedy zasnąłem, ale wiem, że się w końcu obudziłem. Leżałem na podłodze. Musiałem spaść z łóżka podczas snu. Wstałem powoli z podłogi. Pozbierałem z niej kołdrę i rzuciłem ją niedbale na łóżko. Wyszedłem z pokoju i udałem się do łazienki. Ściągnąłem z siebie ubrania i wskoczyłem pod prysznic. Skończyłem się myć, wytarłem moje za długie, jak dla mamy, jak dla mnie idealne włosy i okręciłem ręcznik wokół bioder. Otworzyłem drzwi do łazienki i wpadłem do mojego pokoju, aby ubrać się w piżamę. Ręcznik położyłem na krzesło i wyszedłem z pokoju. Powoli zszedłem po schodach. Rodziców chyba nie było w domu, ponieważ ani na górze, ani na dole ich nie zastałem. Pewnie pojechali coś załatwić, albo na jakieś ważne spotkanie i kto wie, kiedy wrócą. Czyli dzisiejszy wieczór spędzę sam. Świetnie. Zapaliłem światło w kuchni i wyjąłem z szafki rozpuszczalne kakao. Na kawę było za późno. Do garnka nalałem mleka i wstawiłem je na palnik. Udałem się do białego salonu, w którym czuję się jak w szpitalu, ale pomińmy ten fakt. Miał być nowoczesny, jak to moja mama wymyśliła. I jest. Aż za bardzo. Nienawidzę takich nowoczesnych rozwiązać. Wszystko kanciate, zero przytulności. Otworzyłem szafkę pod telewizorem i wywaliłem z niej koc, który rzuciłem celnie na kanapę. Włączyłem telewizor w poszukiwaniu czegoś, co mógłbym dzisiaj obejrzeć. Kabaret, film dokumentalny, horror, thriller... Nudy. O, Harry Potter. Czemu nie? Nie ma nic lepszego, z resztą, jak zwykle. Wróciłem do kuchni i nalałem do czarnego kubka z Ciasteczkowym Potworem mleko, a następnie wsypałem kilka łyżeczek kakao. Zamieszałem łyżeczką napój i wychodząc z kuchni wyjąłem z szafki ciastka, oraz zgasiłem światło. Rozsiadłem się wygodnie na kanapie i przykryłem się kocem.
***
Film się skończył. Opróżniłem całą paczkę ciasteczek, wypiłem chyba trzy kubki kakao i dalej czułem się tak samo, czyli do dupy. Odniosłem kubek do kuchni, nie trudząc się aby go umyć. Opakowanie po ciastkach wyrzuciłem do kosza i poszedłem na górę do swojego pokoju, aby położyć się spać. Rodzice nie wrócili. Może wrócą w nocy, albo rano. Cholera wie. Często wychodzą tak, że wracają dopiero na następny dzień. Przyzwyczaiłem się.
Opadłem na łóżko i przykryłem się szczelnie kołdrą. Boże, jak ja sobie teraz z tym wszystkim sam poradzę? Przecież rodzice oleją to, że ich syn jest załamany i nie ma co ze sobą zrobić...
_________________________________________________________________________________
Rozdział- krótki, bo krótki, ale myślę, że się jeszcze rozkręcę i będę dłuższe pisać :)
Także ten tego, mam nadzieję, że się podobało :)
xoxo