The Only Hope For Me Is You/Part 5

Witam.

Kolejny rozdział...

Trochę krótki, ale mam nadzieję, że się spodoba :)

__________________________________________________

[FRANK]

TY BĘDZIESZ NASTĘPNY.

O co znowu chodzi?

Za plecami usłyszałem śmiech. Zdezorientowanym wzrokiem patrzyłem dookoła siebie. Wszędzie ciemność. Nic więcej. Upadłem z głośnym jękiem na ziemię. Poczułem pod sobą czyjeś ciało. O mój Boże. Gerard.

Leżał sztywno. Nie ruszał się. Był bledszy niż zwykle.

-GERARD!- krzyczałem głośno. Przejechałem ręką po jego twarzy. Wybuchłem płaczem. Krew.

-Widzisz do czego doprowadziłeś?- powiedział ktoś za mną.

No właśnie, kto to był?

Odwróciłem się.

Simon.

-Zaraz zakończę twój równie nędzny żywot.- zaśmiał się. Wbił mi coś ostrego w plecy.-Hahahahahaha....

Dotknąłem dłonią swojej klatki piersiowej. Ujrzałem krew. Obraz śmiejącego się Simona zamazał mi się i upadłem koło Gerarda na ziemię.

***

Obudziłem się. Moje ciało było całe pokryte zimnym potem.

Usłyszałem huk. Gerard leżał na podłodze, a pod nim krzesło. Jedną ręką trzymał się za głowę, lekko ją masując a w drugiej trzymał jakąś kartkę i ołówek.

Zerwałem się szybko z łóżka i do niego podszedłem. Wszystko mnie bolało.

-Nic ci się nie stało?- zapytałem.

-Nie, nic. Tylko mnie głowa boli. Czemu tak nagle się obudziłeś? Wystraszyłem się...- mruknął.

-Koszmar, ale to nic takiego.- zadrżałem.

-Nic takiego, tak?- zapytał z ironią w głosie.

-Zupełnie nic.- zaśmiałem się.- Co to jest?- wskazałem na kartkę w jego ręce. Złożył ją na pół, a potem zgniótł w dłoni.

-Nic, nic.- szepnął.

-Ta, jasne!- rzuciłem się na niego. Rozpoczęła się bitwa o jakiś kawałek papieru. Świetnie... Gerard długo walczył, ale się poddał. -Mam!- krzyknąłem triumfalnie i otworzyłem kartkę.-Yyyy...

Patrzyłem w osłupieniu na rysunek. To ja?

Jezu, arcydzieło. Idealne. 

-O wow.- szepnąłem. - To jest...

-Beznadziejne?

-Cudowne! Masz wielki talent...

-Dzięki, to tylko bazgroły.- mruknął pod nosem. Nie patrzył na mnie. Zakrył twarz włosami. Ta, myślał, że ukryje przede mną rumieńce? 

Wpatrywałem się niego jak głupi.

-Ekhm.- odwróciłem wzrok. Jego twarz przybrała normalny kolor.

-Tak?

-To ja już może pójdę.- wstał z podłogi i wyrwał rysunek z mojej ręki. Wyszedł z pokoju, a ja ruszyłem za nim.

-Gerard, czekaj!- krzyknąłem i zbiegłem schodami w dół. Usłyszałem tylko trzaśnięcie drzwiami.

Przekręciłem zamek i udałem się do kuchni, aby zaparzyć sobie kawę.

***

[GERARD]

Boże, co ja sobie w ogóle wyobrażam? Zachowuję się tak, jakbym znał Franka. 

Nie znam go, a już się do niego kleję. Muszę trochę wystopować. 

Wsiadłem na Harley'a i ruszyłem w stronę mojego domu.

***

-Wróciłem!- krzyknąłem. Moja mama siedziała z tatą i Michael'em w kuchni. Jedli kolację.

-Spóźniłeś się, Gerardzie.- powiedziała mama.- Dlaczego?

-Byłem u kolegi.- odparłem zdejmując buty.

-Jakiego kolegi?- zapytała.

-U takiego nowego Franka Iero! Chodzi ze mną do klasy, widziałem, jak się całowali w parku.- naśmiewał się Mikey. Jezu, czemu on zawsze musi kłamać?

-Mikey, idioto!- wydarłem się. Rzuciłem się na niego.

-Dzieci, przestańcie!- krzyknęła Donna. Usiadłem na krześle obok małego frajera i popatrzyłem na niego wrogo.

-Synu, jesteś gejem?- zapytał tata. No tak. Nic nie wie o mnie, bo jak ma wiedzieć skoro nigdy go w domu nie ma? Wyjeżdża tylko cały czas na jakieś "delegacje służbowe" i puszcza się z jakimiś laskami, które lecą na jego kasę. Jednym zdaniem- ma nas w dupie.

Nie odpowiedziałem mu. Otworzyłem usta, bo chciałem mu odpowiedzieć, ale mama mnie wyprzedziła.

-Tak, nasz syn jest gejem. Masz jakiś problem z tym?

-Co?! Nasz syn to jakiś pedał?! Nie tak cię wychowałem, Gerardzie Way! - zbulwersował się tatuś. Boże, jaki on nietolerancyjny.
-To moje życie i nie będziesz decydował o tym, jaki jestem!- krzyknąłem. Poczułem jak po policzkach spływają mi gorące łzy.
-W takim razie ja nie będę utrzymywał spedalonego geja!
-Jimmy!- powiedziała zszokowana mama.- Przegiąłeś...
-Nie przegiąłem, tylko tak będzie.
-Skoro ty nie zamierzasz go utrzymywać to po prostu wynoś się z tego domu.
-Co?!
-No to. Ja nie będę dłużej znosiła ciebie i twoich "delegacji". Co myślisz, że nie wiem o twoich zdradach?
Tata patrzył z niedowierzaniem na mamę. Mikey wstał od stołu i pobiegł na górę. Chyba on ma już dość wysłuchiwania tej kłótni. W sumie to ja też. Postąpiłem tak samo, jak on. Otworzyłem drzwi do swojego pokoju. Rzuciłem telefon na biurko. Na podłogę spadła kartka. Podniosłem ją i rozłożyłem. Frank.
Mam nadzieję, że chociaż on mnie teraz nie odrzuci...
Otworzyłem okno na roścież.
Na półce z książkami stało zdjęcie taty ze mną. Wyrzuciłem je przez okno.
Nienawidzę go.
Zamknąłem okno i położyłem się na łóżku.
Spuchnięte powieki od płaczu szybko opadły w dół i zasnąłem.